یادداشت:

رسالت قلم در روایت حقیقت

دست روی کیبورد می‌رود. صدای تق‌تق کلیدها تنها آوای این خلوت است. یاد شنبه‌ای می‌افتم که وسطِ دود و آتشِ یک بحران، درست جایی که همه به سمت خروجی می‌دویدند، من و همکارانم باید برعکسِ جریانِ خلق حرکت می‌کردیم؛ دوربین به دوش و دفترچه به دست، به سمتِ مرکزِ حادثه.

دست روی کیبورد می‌رود. صدای تق‌تق کلیدها تنها آوای این خلوت است. یاد شنبه‌ای می‌افتم که وسطِ دود و آتشِ یک بحران، درست جایی که همه به سمت خروجی می‌دویدند، من و همکارانم باید برعکسِ جریانِ خلق حرکت می‌کردیم؛ دوربین به دوش و دفترچه به دست، به سمتِ مرکزِ حادثه. آن‌جا که صدای شلیک، انفجار یا فریادِ مظلومیت، «روایت» را طلب می‌کرد.

خبرنگاری، تماشاگر بودن نیست؛ زیستن در متنِ حادثه است. در میدانِ نبرد، آن‌جا که دودِ باروت چشم را می‌سوزاند، خبرنگار اسلحه ندارد؛ قلم و دوربین تنها داراییِ اوست. اما همین قلم، اگر به حقیقت وفادار باشد، از هر سلاحی کارگرتر است. بارها یادِ آن جملهٔ ماندگار می‌افتم که قلم را امانت و مسئولیت دانسته بود؛ امانتی که اگر به پای ترس یا تطمیع ذبح شود، حقیقتِ یک ملت به مسلخ می‌رود.

گاهی از من می‌پرسند: «این‌همه دویدن، ناآرامی و اضطراب برای چیست؟» پاسخ درست در همین لحظه‌هاست؛ لحظه‌ای که یک گزارشِ دقیق، گرهی از کارِ مردمی باز می‌کند، روایتی دروغین از یک جنگ را در هم می‌شکند، یا نورِ امیدی بر دلِ جامعه‌ای می‌تاباند که زیر بارِ جنگِ روانی و شایعات خسته شده است. امید، ساختنِ رؤیاهای پوچ نیست؛ نشان دادنِ همان روزنه‌های واقعیِ نور در دلِ تاریکی است.

عکسِ شهدای رسانه روی دیوارِ تحریریه می‌درخشد؛ کسانی که آخرین فریمِ زندگی‌شان، ثبتِ حقیقت بود. به یاد آن‌ها، دوباره نگاهی به متنِ روی مانیتور می‌اندازم. کلمات را جابه‌جا می‌کنم تا امانت‌داری مخدوش نشود.

هفدهم مرداد برای ما یک تقویم یا یک جشنِ تشریفاتی نیست؛ یک یادآوری است. یادآوریِ این‌که در دنیای شلوغِ ادعاها و روایت‌های مجعول، ما ایستاده‌ایم تا صدایِ حقیقت، بی‌تغییر و بی‌ترس به گوشِ تاریخ برسد.

یک روزِ دیگر، یک روایتِ دیگر  و رسالتی که همچنان ادامه دارد.

یادداشت: مهدی جدی