یادداشت:

شادباش‌نویسی؛ جادوی کلمات در عصر دیجیتال

جامعه‌ی امروز بیش از آنکه به نقدهای تلخ و بدون راهکار نیاز داشته باشد، به «تزریق کنندگان امید» نیاز دارد. رسانه‌ها، هنرمندان، نویسندگان و تک‌تک ما کاربران شبکه‌های اجتماعی، در قبال روانی که از جامعه سلب می‌شود، مسئولیم.

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری تحلیلی «مخبتین»، اسلام پیله‌ور ملکی در یادداشتی به مناسبت روز امید، روز شادباش نویسی پرداخت و نوشت:مدت‌هاست که تقویم‌ها برای ما چیزی فراتر از شمارش اعداد و چرخیدن فصل‌ها هستند. هر ورق از تقویم، فرصتی است برای به یاد آوردن؛ یادآوری مفاهیمی که در هیاهوی زندگی روزمره، گاهی زیر غبار فراموشی دفن می‌شوند. ششم فروردین‌ماه (خردادروز)، در گاه‌شمار باستانی ایران، روز «امید» و روز «شادباش‌نویسی» نام گرفته است. اما چرا در روزگار امروز، بیش از هر زمان دیگری به بازخوانی این مناسبت نیاز داریم؟

 امید؛ یک انتخاب شجاعانه

در نگاه نخست، شاید «امید» یک واژه فانتزی یا تسکینی موقت به نظر برسد؛ اما در فرهنگ عمیق این سرزمین، امید هیچ‌گاه به معنای نشستن و منتظر معجزه ماندن نبوده است. امید، یک کنشگری فعال است. این سنگر، آخرین پناهگاه انسان در برابر هجوم ناامیدی‌هاست.

ما در روزگاری زندگی می‌کنیم که اخبار تلخ و چالش‌های پی‌درپی، ذهن‌ها را فرسوده می‌کند. در چنین اتمسفری، امیدوار بودن نه یک ساده‌لوحی، بلکه یک مقاومت تمام‌عیار است. امید، همان نیروی محرکی است که به ما می‌گوید فردا ارزش جنگیدن دارد.

شادباش‌نویسی؛ جادوی کلمات در عصر دیجیتال

نیاکان ما معتقد بودند کلمات دارای انرژی و جان هستند. آن‌ها در این روز برای یکدیگر آرزوهای خوش می‌نوشتند و صلح و برکت را زنده نگه می‌داشتند.

امروز، در عصر پیام‌های کپی‌پیست شده و استیکرهای بی‌روح مجازی، چقدر جای «شادباش‌نویسی واقعی» خالی است. شادباش‌نویسی یعنی:

احیای واژه‌های اصیل: نوشتن جملاتی که مستقیماً از قلب برمی‌آیند، نه از آرشیو کانال‌های تلگرامی

توجه به دیگری: وقتی برای کسی شادباشِ اختصاصی می‌نویسید، در واقع به او می‌گویید: «تو برای من دیدنی و ارزشمندی»

پاشیدن بذر لبخند: یک خط نوشته‌ی پرانرژی بر روی یک تکه کاغذ یا حتی یک پیام کوتاه اما عمیق، می‌تواند مسیر فکری یک انسان را در طول روز تغییر دهد.

رسالت امروز ما چیست؟

جامعه‌ی امروز بیش از آنکه به نقدهای تلخ و بدون راهکار نیاز داشته باشد، به «تزریق کنندگان امید» نیاز دارد. رسانه‌ها، هنرمندان، نویسندگان و تک‌تک ما کاربران شبکه‌های اجتماعی، در قبال روانی که از جامعه سلب می‌شود، مسئولیم.

یک پیشنهاد برای امروز: بیایید امروز، ششم فروردین، قفل سکوت یا گلایه‌های همیشگی را بشکنیم. برای یک دوست، یک همکار، یا حتی یک غریبه که می‌دانیم روزهای سختی را می‌گذراند، یک «شادباش» واقعی و منحصربه‌فرد بنویسیم. از امید بگوییم و به یاد بیاوریم که سیاه‌ترین شب‌ها نیز در برابر سپیده‌ی صبح، چاره‌ای جز تسلیم ندارند.

قلم را برداریم؛ امروز روزی است که باید با واژه‌ها، نوری در دل تاریکی روشن کرد. روز امید و شادباش‌نویسی بر تمام کسانی که هنوز برای فردایی روشن‌تر تلاش می‌کنند، خجسته باد.