یادداشت؛

تبارشناسیِ یک فتح بی‌مرز؛ وقتی پلاک‌ها به نام «خدا» ضرب شد

طنین «خرمشهر آزاد شد»، بیش از فتوحات جغرافیایی، اعلام فروپاشی محاسبات مادی جهان دوقطبی بود. این یادداشت با بازخوانی معنویت آن مقاومت ۵۷۸ روزه، تبیین می‌کند که چگونه توکل، وحدت و خودباوری، ملتی را ساخت که پلاک‌هایشان را با خدا معامله کرده بودند؛ میراثی زنده که نسخه نجات امروز ماست.

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری تحلیلی «مخبتین»،  مهدی جدی فعال رسانه ای  به مناسبت فرا رسیدن سالروز آزادسازی خرمشهر  طی یادداشتی به دستاوردهای معنوی  این فتح بزرگ پرداخت و نوشت: طنین ماندگار «خرمشهر، شهر خون، آزاد شد»، بیش از آنکه گزارش یک فتح جغرافیایی بر روی نقشه‌ها باشد، اعلام رسمی فروپاشی دژِ محاسبات مادی در جهانِ دو قطبی بود. این نوشتار با بازخوانی ابعاد معنوی آن مقاومت ۵۷۸ روزه، تبیین می‌کند که چگونه ترکیب «توکل محض»، «وحدت کلمه» و «احیای هویت ملی»، از خاکسترهای اشغال، ققنوس خودباوریِ ملتی را ساخت که پلاک‌هایشان را پیشتر با رب‌العالمین معامله کرده بودند؛ میراثی زنده که امروز نیز نسخه نجات ماست.

 

در سوم خرداد ۱۳۶۱، وقتی صدای ماندگار رادیو با طنین حماسی اعلام کرد: «شنوندگان عزیز، خرمشهر، شهر خون، آزاد شد»، در اتاق‌های جنگ پنتاگون، شوروی و ناتو، این پرسش مطرح بود: «چگونه ملتی که تحت شدیدترین تحریم‌ها بود، با دست خالی و نیروهای مردمی، دژی را شکست که تسخیرناپذیر تلقی می‌شد؟» پاسخ این سوال، هرگز در تعداد تانک‌ها یا نوع هواپیماها پیدا نشد؛ بلکه باید آن را در لایه‌های عمیق معنوی این حماسه تبارشناسی کرد.

فتح خرمشهر، پیش از آنکه یک فتحِ جغرافیایی باشد، یک «فتحِ ایمانی» و «پیروزیِ اخلاقی» بود که معادلاتِ مادیِ جهانِ دو قطبی را در هم ریخت.

 در اینجا به سه دستاورد کلان و ابعاد معنوی این حماسه می‌پردازیم:

۱. توکلِ محض و شکستنِ بتِ محاسبات مادی

زمانی که عملیات بیت‌المقدس طراحی می‌شد، روی کاغذ، توازن قوا به شدت به نفع دشمن بود. اما نیروهای مقاومت مردمی، به جای اتکا به سخت‌افزار، به «نصرت الهی» متکی بودند. این بُعد معنوی، ترسی مقدس در دل دشمنان و شجاعتی بی‌مانند در دل رزمندگان ایجاد کرد.

دستاورد معنوی: این فتح ثابت کرد که اگر ملتی بر مدار حق حرکت کند و تمام توان خود را مخلصانه پای کار بیاورد، خداوند «نصرت» خود را که فراتر از هر سلاحی است، نازل می‌کند.  

 

۲. وقتی پلاک‌ها به نام خدا شد

حماسه خرمشهر، تصویری کامل از وحدت کلمه یک ملت بود. در آن روزها، سهم‌خواهی، قوم‌گرایی و جناح‌بندی هیچ جایگاهی نداشت. پوتینِ جوانِ دانشجوی تهرانی، با خاکِ نخلستان‌های صیاد خرمشهری یکی می‌شد. همه برای یک هدف متعالی حفظ ناموس، خاک و دین گردهم آمده بودند.

دستاورد معنوی: شهادت در این فرهنگ، نه به معنای باختن جان، بلکه به معنای «جاودانگی» است. رزمندگان ما در آن ۵۷۸ روز، ثانیه‌ای به عقب‌نشینی فکر نکردند، زیرا پلاک‌هایشان را به نام خدا زده بودند و معامله‌شان با رب العالمین بود. این فرهنگ ایثار و ازخودگذشتگی، جامعه‌ای را ساخت که در آن، منافع خلق بر منافع خود مقدم شد.

۳. بازیابی هویت و اعتماد به نفس ملی

سال‌های اشغال خرمشهر، سال‌های تلخ و فرساینده‌ای برای غرور ملی ایران بود. شکست دژِ صدام در اردیبهشت و خرداد ۶۱، مانند یک شوکِ حیات‌بخش، اعتماد به نفسِ ملیِ فروخفته را بیدار کرد.

دستاورد معنوی: این پیروزی، ثابت کرد که ایران، دیگر آن کشوری نیست که با یک نهیب ابرقدرت‌ها، خاک خود را تقدیم کند. ملت ایران، «خودباوری» را از دل نبردِ خرمشهر استخراج کرد. این دستاورد معنوی، زیربنای تمام پیشرفت‌های بعدی کشور در حوزه‌های علمی، دفاعی و هسته‌ای شد. خرمشهر به ما آموخت که «ما می‌توانیم»، حتی اگر تمام دنیا در مقابل ما بایستند.

امروز، اگر بخواهیم میراث‌دار حقیقی خرمشهر باشیم، نباید آن را تنها در آرشیوهای تاریخی جستجو کنیم. ابعاد معنوی خرمشهر—یعنی توکل، وحدت، ایثار و اعتماد به نفس ملی—امروز نیز نسخه نجات ماست. این مفاهیم، پلاک‌هایی هستند که هویتِ ما را به نام «خدا» ثبت کرده‌اند و هیچ مانعی نمی‌تواند ما را سقوط دهد.

 

یادداشت نویس: مهدی جدی